هوش مصنوعی: این متن شعری است که به مفاهیم فلسفی و اخلاقی مانند گذرایی زندگی، اهمیت اخلاق نیکو، پذیرش سرنوشت و مرگ می‌پردازد. شاعر از استعاره‌هایی مانند آب روان، گل، لباس فاخر و جام زهر استفاده کرده تا به خواننده یادآوری کند که زندگی موقتی است و باید از زمان بهره برد.
رده سنی: 15+ محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مرگ و سرنوشت نیاز به بلوغ فکری دارد.

غزل ۱۲۰۴ - زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی است

زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی است
گل به تردستی ز عکس تازه رویان چیدنی است ۱

گر لباس فاخری در عالم ایجاد هست
از گناه زیردستان چشم خود پوشیدنی است ۲

پیشدستی کن، ازین تشویش خود را وارهان
جام پر زهر اجل چون عاقبت نوشیدنی است ۳

از دم سرد خزان چون می رود آخر به باد
با لب خندان به گلچین سر چو گل بخشیدنی است ۴

تا به کی در استخوان بندی گدازی مغز خود؟
این طلسم استخوانی چون ز هم پاشیدنی است ۵

وقت خود ضایع مکن چون غافلان در چیدنش
چون بساط زندگانی عاقبت برچیدنی است ۶

بر دل آزاده حسن خلق بند آهن است
از گل بی خار بیش از خار دامن چیدنی است ۷

نیست از بخت سیه دلهای روشن را ملال
دیده آیینه شبها ایمن از نادیدنی است ۸

دل ز اشک گرم خالی ساز هنگام صبوح
در زمین پاک، صائب تخم خود پاشیدنی است ۹
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۹
کانال گوهرین در ایتا
۴۴۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۲۰۳ - تا نپوشیده است روی خال را خط دیدنی است
گوهر بعدی:غزل ۱۲۰۵ - مدتی شد کز حدیث اهل دل گوشم تهی است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.