غزل ۲۷۱۸ - بیا، ای آن که سلطان جمالی

بیا، ای آن کِه سُلطانِ جَمالی
کَمالاتِ کَمالان را کَمالی ۱

خیالی را اَمینِ خَلْق کردی
چُنان که وَهْمَشان شُد که خیالی ۲

خیالَت شِحْنهٔ شهرِ فِراق است
تو زان پاکی، تو سُلطانِ وصالی ۳

تو خورشیدیّ و جان‌ها سایهٔ تو
نه چون خورشیدِ گَردونْ در زَوالی ۴

بِخَندانی جهان را، تو نَخَندی
بِنالانی رَوان را، تو نَنالی ۵

تو دست و پایِ هر‌ بی‌دست و پایی
تو پَرّ و بالِ هر‌ بی‌پَرّ و بالی ۶

هزاران مُشفِقِ غَم خوار سازی
وَلیک از ناز گویی لااُبالی ۷