غزل ۱۲۲۸ - زلف یار از جلوه خط پریشانی شکست

زلف یار از جلوه خط پریشانی شکست
از غبار لشکر موران سلیمانی شکست ۱

کشتی ما گر چه از موج خطر صد پاره شد
تخته ای هر پاره اش بر فرق طوفانی شکست ۲

داغ منت چون کلف هرگز نرفت از چهره اش
هر که بر خوان فلک چون مه لب نانی شکست ۳

اندکی از سینه پر شور ما دارد خبر
در کنار زخم هر کس را نمکدانی شکست ۴

رو نگرداند ز تیغ آتشین آفتاب
هر که در راه طلب چون صبح دامانی شکست ۵

دل ز راه عجز و دلدار از سر ناز و غرور
هر گلی طرف کلاه اینجا به عنوانی شکست ۶

موجهای بحر یکرنگی به هم پیوسته است
از شکست خاطر ما کافرستانی شکست ۷

از جنون، گفتم قلم بردار از من روزگار
در بن هر ناخنم سودا نیستانی شکست ۸

از شکست بال، صائب در قفس خون می خورم
ای خوشا مرغی که بالش در گلستانی شکست ۹