غزل ۱۲۴۱ - دیده های شرمگین، دیدن نمی داند که چیست

دیده های شرمگین، دیدن نمی داند که چیست
دست خواب آلود، گل چیدن نمی داند که چیست ۱

اهل غیرت را نمی باشد زبان عرض حال
نبض این بیمار، جنبیدن نمی داند که چیست ۲

هر که از می توبه در آغاز عمر خود نکرد
در جوانی پیر گردیدن نمی داند که چیست ۳

آشکارا سینه بر تیغ شهادت می زند
زخم عاشق آب دزدیدن نمی داند که چیست ۴

خامه نقاش اگر گردد نسیم دلگشا
غنچه تصویر، خندیدن نمی داند که چیست ۵

دست گستاخی نباشد عشق را در آستین
عندلیب مست، گل چیدن نمی داند که چیست ۶

اختیار خود به دست بی قراری داده است
سیل راه بحر پرسیدن نمی داند که چیست ۷

بس که شد افسردگی از سردی ایام عام
موی آتش دیده، پیچیدن نمی داند که چیست ۸

می کند بی پرده هر عیبی که دارد در لباس
هر که چشم از عیب پوشیدن نمی داند که چیست ۹

خواب حیرت را نگردد پرده غفلت حجاب
چشم خود آیینه پوشیدن نمی داند که چیست ۱۰

در گذر زین عالم پر شور و شر صائب که تخم
در زمین شور بالیدن نمی داند که چیست ۱۱