غزل ۱۲۴۰ - حسن بی پروا ز شور عندلیبان فارغ است

حسن بی پروا ز شور عندلیبان فارغ است
غنچه این باغ، دل خوردن نمی داند که چیست ۱

ریخت خون کوهکن را تیشه از دهشت به خاک
شیرخوار آداب می خوردن نمی داند که چیست ۲

ناقصان آسوده اند از غم که ماه ناتمام
تا نگردد بدر، دل خوردن نمی داند که چیست ۳

این جواب آن که می گوید نظیری در غزل
هر که دل را باخت دل بردن نمی داند که چیست ۴

داغ عمر رفته افسردن نمی داند که چیست
آتش این کاروان مردن نمی داند که چیست ۵

شعله را اشک کباب از سوختن مانع نشد
آتش سوزان نمک خوردن نمی داند که چیست ۶

خار نتواند گرفتن دامن ریگ روان
رهنورد شوق، افسردن نمی داند که چیست ۷

اهل صورت از خزان بی دماغی فارغند
غنچه تصویر، پژمردن نمی داند که چیست ۸

گشت ذوق وعده سد راه جست و جو مرا
دست و پا گم کرده، پی بردن نمی داند که چیست ۹

کشته تیغ شهادت در دو عالم زنده است
محو آب زندگی، مردن نمی داند که چیست ۱۰