غزل ۲۷۲۲ - به کوی دل فرورفتم زمانی

به کویِ دلْ فرورفتم زمانی
هَمی‌جُستم زِ حالِ دلْ نشانی ۱

که تا چون است اَحْوالِ دلِ من
که از وِیْ در فَغان دیدم جهانی ۲

زِ گُفتارِ حَکیمانْ بازجُستم
به هر وادیّ و شهری داستانی ۳

همه از دستِ دلْ فریاد کردند
فُتادم زین حَدیث اَنْدَر گُمانی ۴

زِ عقلِ خود سَفَر کردم سویِ دل
نَدیدم هیچ خالی زو مکانی ۵

میانِ عارف و مَعْروفِ این دل
هَمی‌گَردد بِسانِ تَرجُمانی ۶

خداوندانِ دل دانند دلْ چیست
چه داند قَدْرِ دلْ هر‌ بی‌رَوانی ۷

زِ دَرگاهِ خدا یابی دل و بَسْ
نَیابی از فُلانیّ و فُلانیّ ۸

نیابی دلْ جُز از جَبّارِ عالَم
شَهیدِ هر نشان و‌ بی‌نشانی ۹