غزل ۱۲۷۸ - گر چه طبعم کم ز خورشید جهان افروز نیست

گر چه طبعم کم ز خورشید جهان افروز نیست
در نظرها اعتبارم چون چراغ روز نیست ۱

دست اگربردارم از دل، می شکافد سینه را
هیچ مرغی چون دل بیتاب، دست آموز نیست ۲

حسن چون بی پرده آید، عشق ناپیدا شود
جوشش پروانه بر گرد چراغ روز نیست ۳

خاک ما را از گل بیت الحزن برداشتند
چون سبو پیوند دست ما به سر امروز نیست ۴

دست چون دادی به دستی، قطع الفت مشکل است
دست و پایی می زند تا مرغ دست آموز نیست ۵

از شب آدینه روز عشرت ما شد سیاه
صبح شنبه هیچ طفلی این چنین بد روز نیست ۶

همتم از شمع باشد یک سر و گردن بلند
آستین بر اشکی افشانم که دامن سوز نیست ۷

پرده گوش از صفیر من شود خاکستری
اینقدر با شعله آواز بلبل، سوز نیست ۸

روزگاری شد که در سلک سخن سنجان اوست
نسبت صائب به شاه قدردان امروز نیست ۹