غزل ۲۷۲۶ - ای دیده ز نم زبون نگشتی؟

ای دیده زِ نَم زَبون نگشتی؟
وِیْ دلْ زِ فِراقْ خون نگشتی؟ ۱

وِیْ عقل مَگَر تو سنگْ جانی؟
چون مایهٔ صد جُنون نگشتی؟ ۲

این یک هُنَرت هزار اَرْزَد
کَزْ عشق به هر فُسون نگشتی ۳

لیک از تو شِکایَت است دل را
کَزْ ناله چو اَرغَنون نگشتی ۴

زَ انْدیشهٔ دوست بو نَبُردی
زَ انْدیشهٔ خود، فُزون نگشتی ۵

زان گرم نگشته‌یی زِ خورشید
کَزْ خانهٔ تَن بُرون نگشتی ۶

چون گَردشِ آفتاب دیدی
مانندهٔ ذَرّه چون نگشتی؟ ۷

چون آبِ حَیاتِ خِضْر دیدی
چون صافی و آبگون نگشتی؟ ۸

مَرغِ زیرک، به پایْ آویخت
شُکر است که ذوفُنون نگشتی ۹

زان درسْ جَمادْ عِلْم آموخت
تو مَردمِ یَعْلَمُون نگشتی ۱۰

شَمسِ تبریز جانِ جان‌ها
زَ اوَّل بُده‌‌‌‌یی، کُنون نگشتی ۱۱