غزل ۱۳۱۵ - ماه در گردون نوردی چون دل آواره نیست

ماه در گردون نوردی چون دل آواره نیست
در بساط آسمان این کوکب سیاره نیست ۱

از حجاب تن، دل رم کرده ما فارغ است
دامن ما چون شرر در زیر سنگ خاره نیست ۲

کار بیدردان بود گل در گریبان ریختن
برگ عیش نامرادان جز دل صد پاره نیست ۳

چشم شبنم تکمه پیراهن خورشید شد
حسن، شرم آلودگان را مانع نظاره نیست ۴

هیزم تر، صندل تدبیر نفروشد به ما
جز سر تسلیم، اینجا دردسر را چاره نیست ۵

تا بود دل تیره، تن با او مدارا می کند
سنگ چون آیینه شد، ایمن ز سنگ خاره نیست ۶

پا منه بیرون ز زهد خشک، چون عارف نه ای
طفل را دارالامانی بهتر از گهواره نیست ۷

از صفای وقت صائب در حجاب غفلت است
در خرابات مغان هر کس که دردی خواره نیست ۸