هوش مصنوعی: این شعر از صائب تبریزی به موضوعاتی مانند عشق، گذر زمان، ناامیدی و امید، و تأملات فلسفی درباره زندگی می‌پردازد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند ریخت دندان، هوای می، و بازی طفلانه، به بیان احساسات عمیق خود درباره تغییرات زندگی و ثبات برخی امور می‌پردازد.
رده سنی: 16+ متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از اشارات مانند 'هوای می' و 'مستانه' ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب باشد.

غزل ۱۴۱۲ - ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست

ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاست
مهره برچیده شد و بازی طفلانه بجاست ۱

دل سیاه است اگر گشت بناگوش سفید
پا اگر نیست بجا، لغزش مستانه بجاست ۲

خارخاری به دل از عمر سبکرو مانده است
مشت خار و خسی از سیل به ویرانه بجاست ۳

آسیا گر چه برآورد ز بنیادش گرد
هوس نشو و نما در گره دانه بجاست ۴

نسبت شوق به هجران و وصال است یکی
رفت ایام گل و شورش دیوانه بجاست ۵

یار نوخط شد و آغاز جنون است مرا
شمع خاموش شد و گرمی پروانه بجاست ۶

چشم من بر در و دیوار حرم افتاده است
نگذارند مرا گر به صنمخانه، بجاست ۷

گر چه در خواب گران عمر سر آمد صائب
همچنان رغبت شیرینی افسانه بجاست ۸
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۸
کانال گوهرین در ایتا
۳۸۶
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۴۱۱ - چهره صاف تو آیینه اندیشه نماست
گوهر بعدی:غزل ۱۴۱۳ - تلخ شد عشرتم آن لعل شکربار کجاست؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.