غزل ۱۴۶۰ - در ره عشق، قضا کور و قدر بیخبرست

در ره عشق، قضا کور و قدر بیخبرست
می دهد هر که ازین راه خبر، بیخبرست ۱

از سرانجام دل، آگاه نباشد عاشق
شعله از عاقبت سیر شرر بیخبرست ۲

در سر دل تو چه دانی که چه دولتها هست؟
صدف پست ز اقبال گهر بیخبرست ۳

عشق با جرأت گفتار نمی گردد جمع
طوطی از حسن گلوسوز شکر بیخبرست ۴

لذت سوده الماس نمی یابد چیست
بس که از لذت داغ تو جگر بیخبرست ۵

از گرانجانی خود پشت به کوه افکنده است
کشتی از قوت بازوی خطر بیخبرست ۶

چون نسوزد جگر سنگ به نومیدی من؟
که عقیق تو ازین تشنه جگر بیخبرست ۷

قدح تلخ مکافات کند مخمورش
شم مستی که ز ارباب نظر بیخبرست ۸

آن که بر بیخبری طعن زند مستان را
خبر از خویش ندارد چه قدر بیخبرست ۹

ناله ای کز سر در دست، اثرها دارد
چون نواهای تو صائب ز اثر بیخبرست؟ ۱۰