غزل ۱۴۵۹ - راز من نقل مجالس ز صفای گهرست

راز من نقل مجالس ز صفای گهرست
همچو آیینه مرا هر چه بود در نظرست ۱

زین چه حاصل که رخ یار مرا در نظرست؟
چشم حیرت زدگان حلقه بیرون درست ۲

توشه برداشتن آیینه سبکباران نیست
جگر خویش خورد هر که به ما همسفرست ۳

به خموشی چمن آرا لب مرغان را بست
سنگ دندان پریشان سخنان گوش کرست ۴

تکیه بر دوستی ساخته خلق مکن
کاین بنایی است که ناساخته زیر و زبرست ۵

پنبه بر داغ دل هر که گذاری امروز
تیغ خورشید قیامت چو برآید، سپرست ۶

هر که در چشمه سوزن سفر دریا کرد
سفرش باد مبارک که حدیدالبصرست ۷

شکرابی که ازان عیش رقیبان تلخ است
به مذاق من دلسوخته شیر و شکرست ۸

خار را تشنه جگر سر به بیابان ندهد
هر که چون آبله در راه طلب دیده ورست ۹

گر چه موی کمر و رشته جان باریک است
جاده حسن سلوک از همه باریکترست ۱۰

صائب این آن غزل حضرت سعدی است که گفت
عشقبازی دگر و نفس پرستی دگرست ۱۱