غزل ۱۴۸۲ - پشت دست تو به از آینه روی گل است

پشت دست تو به از آینه روی گل است
گرد دامان تو جان بخش تر از بوی گل است ۱

شوخی حسن، نگه را هوس آلود کند
رخنه باغ هر از خنده دلجوی گل است ۲

می رسد بوی سپند از دل بلبل به مشام
تا دگر دیده گستاخ که بر روی گل است؟ ۳

از پریشان نظری حلقه بیرون درست
شبنم ما که چو آیینه به زانوی گل است ۴

خوی گل مردم بیدرد ملایم دانند
ورنه بلبل کف خاکستری از خوی گل است ۵

پیش چشمی که کند همچو هدف خود را جمع
خار تیری ز کمانخانه ابروی گل است ۶

خاطر جمع ز آشفته دماغان مطلب
که پریشان سفری لازمه بوی گل است ۷

بر سر گنج زند مار بر آتش خود را
بر حذر باش ازان خار که پهلوی گل است ۸

چون نسیم سحری نیست قرارش صائب
هر که را نعل در آتش ز تکاپوی گل است ۹