غزل ۱۴۸۳ - دل ز خال لب منظور گرفتن ستم است

دل ز خال لب منظور گرفتن ستم است
دانه را از دهن مور گرفتن ستم است ۱

خون خود ما به دو چشم تو نمودیم حلال
باده از مردم مخمور گرفتن ستم است ۲

سخن تنگدلان را نبود پا و سری
خرده بر غنچه مستور گرفتن ستم است ۳

در تنوری چه نفس راست نماید طوفان؟
سر این باده پر زور گرفتن ستم است ۴

شور باشد نمک محفل ما باده کشان
بر جراحت ره ناسور گرفتن ستم است ۵

به قدح دست مکن پیش خم باده دراز
تا بود مهر، ز مه نور گرفتن ستم است ۶

عشق در عقل تهی مغز عبث پیچیده است
پنجه با مردم بی زور گرفتن ستم است ۷

گر چه ظرف سخن حق نبود مردم را
دهن جرأت منصور گرفتن ستم است ۸

در چنین وقت که از دست تو می ریزد آب
دست بر آتشم از دور گرفتن ستم است ۹

دزد را دار کند راست، ترحم مکنید
که عصا را ز کف کور گرفتن ستم است ۱۰

زخم در کان نمک کهنه نگردد صائب
دل ازین عالم پر شور گرفتن ستم است ۱۱