غزل ۱۴۹۰ - گر چه رویش ز لطافت ز نظر پنهان است

گر چه رویش ز لطافت ز نظر پنهان است
هر که را می نگرم در رخ او حیران است ۱

می توان خواند ز پشت لب او بی گفتار
سخنی چند که در زیر لبش پنهان است ۲

حسن او پا به رکاب از خط مشکین شد و باز
فتنه مشغول صف آرایی آن مژگان است ۳

دل عاشق شود از پرده ناموس سیاه
این چراغی است که مرگش به ته دامان است ۴

چرخ یک حلقه چشم است و زمین مردمکش
دو جهان زیروزبر چون دو صف مژگان است ۵

شاهدی نیست سزاوار تماشا، ورنه
در گل تیره ما آینه ها پنهان است ۶

ریشه نخل کهنسال فزون می باشد
حرص با طول امل لازمه پیران است ۷

صائب از دیدن خوبان نتوان دل برداشت
ورنه برداشتن دل ز جهان آسان است ۸