غزل ۱۴۸۹ - خط نارسته که در لعل لب جانان است

خط نارسته که در لعل لب جانان است
همچو زهری است که در زیر نگین پنهان است ۱

خال مشکین تو از زلف دلاویزترست
خط ریحان تو گیرنده تر از قرآن است ۲

قفل گردیدن دریاست نظر بستن من
مژه بر هم زدنم بال وپر طوفان است ۳

زینهار از لب خندان به دل تنگ بساز
که گشاد تو چو تیر از گره پیکان است ۴

کار بر زنده دلان چرخ نمی سازد تنگ
پسته هر چند که در پوست بود خندان است ۵

سبز از آبله دست شود تخم امید
گر چه ظاهر سبب نشو و نما باران است ۶

عمر پیران کهنسال به سرعت گذرد
رو به پستی چو نهد آب، سبک جولان است ۷

یوسف افتاد گر از مکر زلیخا در بند
مصر از جوش خریدار به من زندان است ۸

نیست از داغ غباری به دل من صائب
نفس سوختگان مغز مرا ریحان است ۹