غزل ۱۴۹۵ - صدف بحر بقا سینه درویشان است

صدف بحر بقا سینه درویشان است
گوهر آن، دل بی کینه درویشان است ۱

هر چه دارد فلک از بهر فقیران دارد
ماه نو صیقل آیینه درویشان است ۲

مشت خونی که دل نافه ازو پر خون است
در ته خرقه پشمینه درویشان است ۳

چهره نعمت الوان شهان چون لاله
داغ نان جو و کشکینه درویشان است ۴

نیست در هفته ارباب توقع تعطیل
صبح شنبه شب آدینه درویشان است ۵

می شود دل ز قبول نظر خلق سیاه
دست رد صیقل آیینه درویشان است ۶

دل آسوده ز گنجینه شاهان مطلب
این گهر در صدف سینه درویشان است ۷

نیست امروز هواخواه فقیران صائب
مخلص و بنده دیرینه درویشان است ۸