غزل ۱۵۲۳ - هر طرف روی نهی باده جان ریخته است

هر طرف روی نهی باده جان ریخته است
این چه فیض است که در دیر مغان ریخته است ۱

هر کجا فاخته ای هست درین سبز چمن
بال در جستن آن سرو روان ریخته است ۲

سهل مشمار عدو را که مکرر در رزم
دهن تیغ من از آب روان ریخته است ۳

نخل شمع است خزان دیده و از یکرنگی
بال پروانه چو اوراق خزان ریخته است ۴

در بیابان طلب راهبری حاجت نیست
گوهر آبله چون ریگ روان ریخته است ۵

غم خود خور تو که در کلبه ما بی برگان
برگ عیش است که چون برگ خزان ریخته است ۶

نگرانم که چسان پای گذارم به زمین
بس که هر سو دل و چشم نگران ریخته است ۷

هیچ جا نیست که در خاک نباشد تیغی
بس که بر روی زمین تیغ زبان ریخته است ۸

چون به دامن نکشم پای، که در دامن خاک
هر جا پای نهی شیره جان ریخته است ۹

تا تو شیرازه اش از طول امل می سازی
دفتر عمر چو اوراق خزان ریخته است ۱۰

صفحه خاک سراسر شکرستان شده است
کلک صائب شکر از بس ز بیان ریخته است ۱۱