غزل ۱۵۲۲ - آن که در جام خضر آب بقا ریخته است

آن که در جام خضر آب بقا ریخته است
به لب تشنه ما زهر فنا ریخته است ۱

ما نه امروز کبابیم، که معمار ازل
رنگ افلاک ز خاکستر ما ریخته است ۲

طفلی و سنگ و گهر در نظرت یکسان است
تو چه دانی که درین خاک چها ریخته است! ۳

نیست پرواز به بال دگران شیوه من
ورنه در سایه من بال هما ریخته است ۴

خاک را دست به افسردن این آتش نیست
خون عشاق عیان است کجا ریخته است ۵

ما نه آنیم که بر برگ بلرزیم چو بید
بارها دامن گل از کف ما ریخته است ۶

صائب از چشمه آیینه کجا گیرد آب؟
آن که در شوره زمین آب بقا ریخته است ۷