غزل ۲۷۴۹ - ای چشم و چراغ شهریاری

ای چَشم و چراغِ شَهریاری
وَاللَّهْ به خدا که آنْ تو داری ۱

شمعی که در آسْمان نَگُنجَد
از گوشهٔ سینه‌یی بَرآری ۲

خورشید به پیشِ نورِ آن شمع
یک ذَرّه شود زِ شَرمساری ۳

وَقت است که در وجودِ خاکی
آن تُخم که گفته‌یی بِکاری ۴

آخِر چه شود کَزْ آبِ حیوان
بر چهرهٔ زَعفَرانْ بِباری؟ ۵

تا لاله سِتانِ عاشقان را
از گُلْبُنِ حَقْ به خنده آری ۶

بر پُشتِ فَلَک نَهَند پا را
چون تو سَرَشان دَمی بِخاری ۷

انگورِ وجود، باده گَردد
چون پایْ بَرو نَهی، فَشاری ۸

مَخْدومیِ شَمسِ حَقّ تبریز
لُطفی که هزار نوبهاری ۹