غزل ۱۵۳۵ - آتشم در جگر از چهره گلرنگ زده است

آتشم در جگر از چهره گلرنگ زده است
لب لعلش به کبابم نمک سنگ زده است ۱

شیشه ام می شکند در جگر از حرف درشت
باز تا دشمن دل سخت چه بر سنگ زده است ۲

صیقل جام به فریاد دل ما نرسید
که به دود جگر این آینه را زنگ زده است؟ ۳

نافه را مغز شد از عطسه پریشان امروز
که دگر دست در آن طره شبرنگ زده است؟ ۴

سینه ای پهن تر از دشت قیامت دارم
داغ در پهلوی هم، خیمه چرا تنگ زده است؟ ۵

دهن غنچه تصویر، تبسم زده شد
بر لب ماست که صد قفل، دل تنگ زده است ۶

همه دنبال هوس همسفر برق شدند
صائب ماست که بر پای طلب سنگ زده است ۷