غزل ۱۵۳۶ - بس که مژگان تو بر دیده روشن زده است

بس که مژگان تو بر دیده روشن زده است
پرده دیده من کاغذ سوزن زده است ۱

خون گل بند ز خاکستر بلبل نشود
دشنه ناله که بر سینه گلشن زده است؟ ۲

هر طرف می نگرم برق بلا جلوه گرست
آتش خوی ترا باز که دامن زده است؟ ۳

قسم سنگ ملامت به سر سخت من است
داغ تا سکه سودا به سر من زده است ۴

تا تو ای مور به تاراج کمر می بندی
خویش را برق سبکسیر به خرمن زده است ۵

شرری کرده جدا بهر دل من اول
هر که در روی زمین سنگ به آهن زده است ۶

مشکل از صبح قیامت به خود آیم صائب
که ره هوش من آن نرگس پر فن زده است ۷