غزل ۱۵۳۸ - دل من تیره ز بسیاری گفتار شده است

دل من تیره ز بسیاری گفتار شده است
زین پریشان نفس آیینه من تار شده است ۱

چون سیه روی نباشم، که ز بیمغزی ها
مد عمرم چو قلم صرف به گفتار شده است ۲

همچو رهزن به دلش دیدن منزل بارست
هر که را درد طلب قافله سالار شده است ۳

هست آگاه ز محرومی من از دیدار
طفل شوخی که تهیدست ز گلزار شده است ۴

می گدازد چو مه چارده از دیده شور
ساغر هر که درین میکده سرشار شده است ۵

نیست از دوزخم اندیشه که از شرم گناه
هر سر مو به تنم ابر گهربار شده است ۶

چون سپندست سویدا به دلم بی آرام
خال تا گوشه نشین دهن یار شده است ۷

تن به تسلیم و رضا ده که ازین خوش نفسان
خار در پیرهن من گل بی خار شده است ۸

صائب از سنگ ملامت گله ای نیست مرا
کبک من مست ازین دامن کهسار شده است ۹