غزل ۱۵۳۹ - دل شب وصل تو از صبح مکدر شده است

دل شب وصل تو از صبح مکدر شده است
عیش من تلخ ازین قند مکرر شده است ۱

چه شکایت کنم از گرمی صحرای طلب؟
من که هر آبله ام چشمه کوثر شده است ۲

به سکندر ندهد قطره آبی، هر چند
خضر سیراب ز اقبال سکندر شده است ۳

پشت بر عالم صورت چو کند ساده شود
خانه آینه هر چند مصور شده است ۴

دل افسرده ندارد خبر از شورش عشق
بحر دورست ازان قطره که گوهر شده است ۵

هر که عاقل شود ایمن ز ملامت گردد
نخورد سنگ بر آن نخل که بی بر شده است ۶

دهنی تلخ کند گاه ز شکر، ورنه
مور ما دلزده از صحبت شکر شده است ۷

پیش دریا مگشا لب که ازین حسن ادب
صدف از گوهر شهوار توانگر شده است ۸

داغ محرومی دریاست تعین صائب
جای رحم است بر آن قطره که گوهر شده است ۹