غزل ۱۵۶۲ - عالم امنی اگر هست همین بیهوشی است

عالم امنی اگر هست همین بیهوشی است
هست اگر جنت در بسته همین خاموشی است ۱

هر که افتاده به زندان خرد می داند
که پریخانه صاحب نظران بیهوشی است ۲

ای صبا درگذر از غنچه لب بسته من
که گشاد دل من در گره خاموشی است ۳

در سر تیغ زبان بیهده گویان را نیست
فتنه هایی که نهان زیر سر سر گوشی است ۴

پختگی در خور جوش است درین میخانه
خامی باده نارس گنه کم جوشی است ۵

گل بی خاری اگر هست درین خارستان
پیش صاحب نظران مهر لب خاموشی است ۶

غرض از خوردن می صائب اگر بیخبری است
خوردن خون دل خود چه کم از می نوشی است؟ ۷