غزل ۱۵۸۴ - به بهشتی نتوان رفت که رضوانی هست

به بهشتی نتوان رفت که رضوانی هست
ننهم پای در آن خانه که دربانی هست ۱

نیست زنجیر سر زلف تو بی دل هرگز
دایم این سلسله را سلسله جنبانی هست ۲

سنگ راه من سودازده طفلان شده اند
ورنه مجنون مرا نیز بیابانی هست ۳

عرق شرم، مرا فرصت نظاره نداد
دیده خون می خورد آنجا که نگهبانی هست ۴

دهن تنگ تو بسیار بخیل افتاده است
ورنه هر داغ مرا چشم نمکدانی هست ۵

خنده چون پسته ز خونین جگران بیدردی است
ورنه در پوست مرا هم لب خندانی هست ۶

نیست ممکن که نفس راست کند در دل بحر
صدفی را که به کف گوهر غلطانی هست ۷

به عزیزی رسد از پله خواری به دو گام
یوسفی را که به طالع چه و زندانی هست ۸

می شود زندگی تلخ به شیرینی صرف
طوطیی را که امید شکرستانی هست ۹

می کند عامل معزول، مرا دربدری
ورنه در خانه مرا دفتر و دیوانی هست ۱۰

در خزان هم گلش از بار نریزد صائب
هر ریاضی که در او مرغ خوش الحانی هست ۱۱