غزل ۱۵۸۶ - تیغ ابروی ترا جوهر چین می بایست

تیغ ابروی ترا جوهر چین می بایست
رقم ناز بر آن لوح جبین می بایست ۱

از گلستان تو هر خار چرا گل چیند؟
شعله خوی تو رعناتر ازین می بایست ۲

چند گستاخ رکاب تو ببوسند اغیار؟
قفل و بندی به در خانه زین می بایست ۳

تا هوس دست نیابد به شکر دزدیدن
گرد لعل تو حصاری چو نگین می بایست ۴

در بغل جای دهد سرو صفت فاخته را
قد رعنای تو سرکش تر ازین می بایست ۵

تا دم خط که دم بازپسین حسن است
غنچه باغ حیا، چین به جبین می بایست ۶

چشم بر سرمه سیه کردی و رفت آب حیا
نرگس شوخ ترا داغ چنین می بایست ۷

همه اسباب جمال تو به جای خویش است
بوسه در کنج لبت گوشه نشین می بایست ۸

بوالهوس کرد وطن بر سر کویش آخر
صائب از بهر جلای تو همین می بایست ۹