هوش مصنوعی: این شعر عاشقانه و غنایی، با استفاده از تصاویر و استعاره‌های زیبا، به بیان درد عشق، فراق و رنج‌های عاشق می‌پردازد. شاعر از عناصری مانند شراب، لیلی و مجنون، خار مغیلان و بادیه استفاده کرده تا احساسات عمیق و پیچیده عشق و محرومیت را به تصویر بکشد.
رده سنی: 16+ این شعر حاوی مضامین عاشقانه عمیق و استعاره‌های پیچیده است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه‌ی عاطفی بیشتری نیاز دارد. همچنین، برخی از مفاهیم فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد.

غزل ۱۶۲۵ - رنگ در روی شراب آن لب میگون نگذاشت

رنگ در روی شراب آن لب میگون نگذاشت
حرکت در الف آن قامت موزون نگذاشت ۱

تا پی ناقه لیلی نشد از دشت سفید
هیچ کس پنبه به داغ دل مجنون نگذاشت ۲

با جگر تشنگی خار مغیلان چه کنم؟
ریگ این بادیه در آبله ها خون نگذاشت ۳

رفته بودم که در آن چاه زنخدان افتم
چشم کوته نظر و طالع وارون نگذاشت ۴

لیلی سنگدل از خانه نیامد بیرون
مرغ تا بیضه به فرق سر مجنون نگذاشت ۵

شد گنه سلسله جنبان توجه دل را
سیل تا تیره نشد روی به جیحون نگذاشت ۶

تا نزد دست به دامان تجرد، صائب
عیسی از خاک قدم بر سر گردون نگذاشت ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۳۱۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۱۶۲۴ - دار ازان چوب به پیش ره منصور گذاشت
گوهر بعدی:غزل ۱۶۲۶ - پشت آیینه بود پرده مستوری زشت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.