غزل ۱۶۳۱ - خط به گرد لب میگون تو چون ساغر گشت

خط به گرد لب میگون تو چون ساغر گشت
خال شبرنگ ترا اختر دولت برگشت ۱

رحم بر خود کن اگر رحم نداری بر ما
سر مژگان تو از کاوش دلها برگشت ۲

عشق کی فرصت بیمار پرستی دارد؟
نعمتی بود که خون در رگ ما نشتر گشت ۳

سر مپیچ از سر زانو که درین قلزم فیض
هر که پیچید به خود قطره صفت گوهر گشت ۴

راه خوابیده اقلیم فنا مشکل بود
زخم شمشیر تو پهلوی مرا شهپر گشت ۵

ما سر دولت و اقبال نداریم، ارنه
دفتر بال هما در کف ما ابتر گشت ۶

در کدامین صدف ای در یتیمت جویم؟
کف این بحر ز دود دل من عنبر گشت ۷

از وجود و عدم ما، چه خبر می پرسی؟
شرری بود سفر کرد و به آتش برگشت ۸

فکر رنگین تو صائب چمن آرا گردید
دفتر لاله چو تقویم کهن ابتر گشت ۹