غزل ۱۶۶۶ - مرا ز پیر خرابات این سخن یادست

مرا ز پیر خرابات این سخن یادست
که غیر عالم آب آنچه هست بر بادست ۱

تهی است چشم تو از سرمه سلیمانی
وگرنه شیشه گردون پر از پریزادست ۲

ز کلفت است خطر بیش سخت رویان را
که زنگ، تشنه آیینه های فولادست ۳

ازان به زندگی خویش خلق می لرزند
که دایم از نفس این شمع در ره بادست ۴

ز کار خویش هنرمند را نصیبی نیست
ز جوی شیر به جز خون چه رزق فرهادست؟ ۵

مشو ز دیدن رخسار نوخطان غافل
اگر چه مشق جنون بی نیاز از استادست ۶

ز هر نسیم دلش همچو بید می لرزد
ز برگریز خزان سرو اگر چه آزادست ۷

من از رسیدن روزی به خویش دانستم
که رزق مردم بی دست و پا خدادادست ۸

زبان شانه درازست بر سر عالم
ز نسبتی که سر زلف را به شمشادست ۹

ز بیم سیل خراب است خانه معمور
ز گنج، خانه ویرانه صائب آبادست ۱۰