غزل ۱۶۸۴ - به دل چو کوه، گران گر چه این کهن دیرست

به دل چو کوه، گران گر چه این کهن دیرست
غنیمت است که سیلاب ما سبکسیرست ۱

دلی که بال و پر همتش نریخته است
اگر چه در ته خاک است، آسمان سیرست ۲

مرا به میکده عزم شکست توبه رساند
رسد به نیت خود هر که نیتش خیرست ۳

ز نقش خود نتواند گذشت کوته بین
اگر به کعبه رود بت پرست، در دیرست ۴

به خود نیامدن اهل عشق تنبیهی است
که آشنایی خود، آشنایی غیرست ۵

ز قلقل بط می عارفی شود آگاه
که با خبر چو سلیمان ز منطق الطیرست ۶

مدار چشم اقامت ز دولت دنیا
که سایه پر و بال هما سبکسیرست ۷

جواب آن غزل است این که آذری فرمود
که ناامید مباشید، عاقبت خیرست ۸