غزل ۱۷۰۶ - به آه برق عنان من آسمان تنگ است

به آه برق عنان من آسمان تنگ است
که بر خدنگ قضا، خانه کمان تنگ است ۱

جنون فضای بیابان عشق می خواهد
رباط عقل به این لشکر گران تنگ است ۲

به گوشه دل ما چون بر توانی برد؟
که بر غزال تو صحرای لامکان تنگ است ۳

چگونه بلبل ما زان چمن برون نرود
که از هجوم صفا جای باغبان تنگ است ۴

سیاه خانه نشینان لامکان دشتیم
به خیل حشمت ما عرصه مکان تنگ است ۵

زبان ز عهده گفتار چون برون آید؟
بر این محیط سبکسیر، ناودان تنگ است ۶

به قدر وسع معاش است خلق را میدان
عجب نباشد اگر خلق مفلسان تنگ است ۷

شکنج زلف تو دست کدام دل گیرد؟
به زایران حرم، راه نردبان تنگ است ۸

کدام نعمت الوان به این رسد صائب؟
که تنگ روزیم و یار را دهان تنگ است ۹