غزل ۱۷۰۵ - جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است

جهان به راه شناسان دیده ور تنگ است
فضای بادیه بر چشم راهبر تنگ است ۱

ز آفتاب جهانتاب، شکوه ات بیجاست
ترا که کاسه دریوزه چون قمر تنگ است ۲

به جوش مستی ما ظرف آسمان چه کند؟
که لامکان به روانهای بیخبر تنگ است ۳

به بوسه ای دل ما شاد کن در آخر حسن
که وقت ما و تو ای نازنین پسر تنگ است ۴

سیه ز تنگی جا گشت خون لاله من
فضای دست بر این آتشین جگر تنگ است ۵

به آسمان چه گریزی ز عشق بی زنهار؟
که دست تیغ درازست و این سپر تنگ است ۶

به وسعت نظر از رزق صلح کن زنهار
که صاحبان زر و سیم را نظر تنگ است ۷

میان بادیه در تنگنای زندانی
ترا که دایره خلق در سفر تنگ است ۸

چه سود قرب کریمان خسیس طبعان را؟
که سوزن ار چه ز عیسی بود، نظر تنگ است ۹

کجا در آن دل سنگین کند سرایت آه؟
که رشته پر گره و کوچه گهر تنگ است ۱۰

برون میار سر از کنج آشیان صائب
که رشته کوته و میدان بال و پر تنگ است ۱۱