غزل ۱۷۱۰ - سرود مجلس ما جوش مستی ازل است

سرود مجلس ما جوش مستی ازل است
بط شراب در اینجا خروس بی محل است ۱

بسا شکست کز او کارها درست شود
کلید رزق گدا، پای لنگ و دست شل است ۲

ز حال سوختگان بو کجا توانی برد؟
ترا که گل به گریبان و مشک در بغل است ۳

جهان چو دیده سوزن بود بر آن غافل
که تار و پود حیاتش ز رشته امل است ۴

حدیث مرده دلان را به گوش راه مده
که رخنه لب این قوم، رخنه اجل است ۵

به من که پاکتر از چشم عشقبازانم
مدار چرخ مشعبد به مهره دغل است ۶

به غیر سایه دیوار خاکساری نیست
عمارتی که درین روزگار بی خلل نیست ۷

جنون طرازی ما نیست صائب امروزی
میان ما و جنون آشنایی ازل است ۸