غزل ۱۷۰۹ - همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است

همیشه دیده سوزن ازان به دنبال است
که قبله نظرش رشته های آمال است ۱

به خرمن دگران هر که می پرد چشمش
هزار رخنه فزون در دلش چو غربال است ۲

غبار کوچه عشق است کیمیای مراد
خوشا سری که درین رهگذار پامال است ۳

به ظلمتی که ز دوران رسد گرفته مباش
که خنده شب ادبار، صبح اقبال است ۴

ز طعن بیخردان اهل دل نیندیشند
که نقل مجلس دیوانه سنگ اطفال است ۵

دل و زبان چو یکی شد، سخن بلند شود
به هیچ جا نرسد طایری که یک بال است ۶

هوای عالم آزادگی است بر یک حال
ز برگریز خزان سرو فارغ البال است ۷

اگر به چشم بصیرت نظر کنی صائب
چه نیشها که نهان در پرند اقبال است ۸