غزل ۱۷۲۹ - بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است

بهشت یک ورق از لاله زار دماغ من است
بهار برگ خزان دیده ای ز باغ من است ۱

ز درد و داغ، بهاری است عشق شورانگیز
که سنبلش ز پریشانی دماغ من است ۲

اگر به شیشه گردون کنند، می شکند
ز جوش عشق شرابی که در ایاغ من است ۳

دلی که سوخت به داغ خلیل، می داند
که آتش دگران است عشق و باغ من است ۴

اگر چه کنج لب یار را حلاوتهاست
کجا به چاشنی گوشه فراغ من است؟ ۵

غبار دیده یعقوب، سد راه شده است
وگرنه یوسف گم گشته در سراغ من است ۶

دگر دل که خراشیده ام نمی دانم؟
که ناخن مه نو در کمین داغ من است ۷

مرا چگونه کند صائب آسمان خس پوش؟
که نور روزن خورشید از چراغ من است ۸