غزل ۱۷۴۳ - مرا به سیل سبکسیر رشک می آید

مرا به سیل سبکسیر رشک می آید
که غیر صدق طلب راهبر نخواسته است ۱

کباب همت آن سایل تهیدستم
که غیر داغ چراغ دگر نخواسته است ۲

خوشا کسی که درین خاکدان به جز در دل
گشادکار خود از هیچ در نخواسته است ۳

ز مال خویش نبیند جهان نوردی خیر
که سود بهر کسان از سفر نخواسته است ۴

طمع مدار ز تن پروران ترانه عشق
نوا کسی ز نی پر شکر نخواسته است ۵

به سنگ، سنگ محال است سینه صاف شود
دل رحیم کس از هم گهر نخواسته است ۶

ز ما به دست دعا همچو سرو قانع شو
که کس ز مردم آزاده بر نخواسته است ۷

بس است گوهر شهوار آب، شیرینی
کسی ز چشمه شیرین گهر نخواسته است ۸

نشاط روی زمین زیر آسمان صائب
ازان کس است که تاج و کمر نخواسته است ۹

مسلم است شجاعت بر آن کسی صائب
که پیش تیر حوادث سپر نخواسته است ۱۰

ترا کسی که به آه سحر نخواسته است
ز نخل زندگی خویش برنخواسته است ۱۱

به کاوش مژه خون مرا دلیر بریز
که خونبها کسی از نیشتر نخواسته است ۱۲