غزل ۲۷۷۲ - ای آن که تو خواب ما ببستی

ای آن کِه تو خوابِ ما بِبَستی
رفتیّ و به گوشه‌یی نِشَستی ۱

ما را همه بَندِ دام کردی
ما بَند شُدیم و تو بِجَستی ۲

جُز دامِ تو نیست کُفر و ایمان
یا رَب، که چه بس درازدستی ۳

گَر خواب و قَرار رفت، غَم نیست
دولت بَرِ ماست چون تو هستی ۴

چون ساقیِ عاشقانْ تو باشی
پس باقیِ عُمرْ ما و مَستی ۵

ای صورتِ جان و جانِ صورت
بازارِ بُتان همه شِکَستی ۶

ما را چو خیالِ تو بُوَد بُت
پس واجب گشت بُت پَرَستی ۷

عقلِ دُوُمی و نَفْسِ اوَّل
ای آمده بَهرِ ما به پَستی ۸

این وَهْمِ من است، شرحِ تو نیست
تو خود هستی چُنان که هستی ۹