غزل ۱۷۶۸ - شدم غبار و همان خارخار من باقی است

شدم غبار و همان خارخار من باقی است
توجه چمن آرا به این چمن باقی است ۱

هزار جامه بدل کرد روزگار و هنوز
حدیث دیده یعقوب و پیرهن باقی است ۲

به رنگ و بوی جهان دل منه، تماشا کن
که آه سرد و کف خاکی از چمن باقی است ۳

گذشت فصل بهار و چمن ورق گرداند
همان به تازگی خویش داغ من باقی است ۴

دلیل این که سخن آب زندگی خورده است
همین بس است که از رفتگان سخن باقی است ۵

چه شیشه ها که تهی شد، چه جامها که شکست
به حال خود دل سنگین انجمن باقی است ۶

ز پادشاهی پرویز جز فسانه نماند
هزار نقش نمایان ز کوهکن باقی است ۷

جواب آن غزل است این که گفت عرفی ما
هزار شمع بکشتند و انجمن باقی است ۸