غزل ۱۷۷۰ - چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی است

چراغ صبح و دم مستعار هر دو یکی است
بقای خرده جان و شرار هر دو یکی است ۱

ز لطف و قهر نمی بالم و نمی نالم
به خار خشک، خزان و بهار هر دو یکی است ۲

چنان ربوده این باغ و بوستان شده ام
که نوشخند گل و نیش خار هر دو یکی است ۳

فسردگی و کدورت شده است عالمگیر
جوان و پیر درین روزگار هر دو یکی است ۴

چنان گزیده دنیای بد گهر شده ام
که پیش دیده من گنج و مار هر دو یکی است ۵

مکن به بدگهران مردمی که آتش را
چه گل به جیب فشانی چه خار هر دو یکی است ۶

چه لازم است شب و روز خون دل خوردن؟
چو سنگ و لعل درین روزگار هر دو یکی است ۷

توان به زنده دلی شد ز مردگان ممتاز
وگرنه سینه و لوح مزار هر دو یکی است ۸

اگر دو بین ز دو رنگی نگشته ای صائب
شب جدایی و روز شمار هر دو یکی است ۹