غزل ۱۷۷۱ - ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است

ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی است
که با غرور تو، آه و نگاه هر دو یکی است ۱

فغان که پیش سبکدستی تو بی پروا
شکستن دل و طرف کلاه هر دو یکی است ۲

کسی است پیرهن تن محیط وحدت را
که چون حباب، سرش با کلاه هر دو یکی است ۳

درین بساط به تمکین خود مشو مغرور
که پیش سیل فنا، کوه و کاه هر دو یکی است ۴

چنان گزیده اعمال زشت خویشتنم
که نامه من و مار سیاه هر دو یکی است ۵

بلند و پست جهان پیش خودپرستان است
ز خود برآمده را بام و چاه هر دو یکی است ۶

ترا که ذوق تماشاست گل بچین صائب
که خس به دیده من با نگاه هر دو یکی است ۷