غزل ۱۷۷۶ - خوشم به درد که در پرده شکیبایی است

خوشم به درد که در پرده شکیبایی است
بدم به داغ که آیینه دار رسوایی است ۱

به فکر زینت باطن کسی نمی افتد
مدار مردم عالم به ظاهرآرایی است ۲

مشو به سینه چاک از گزند عشق ایمن
که سینه چاک زدن فتح باب رسوایی است ۳

خوش است ناله که از روی درد برخیزد
وگرنه ناله بیدرد بادپیمایی است ۴

چگونه دیده صائب حریف گریه شود؟
عنان سیل سبکرو به دست خودرایی است ۵