غزل ۱۷۷۵ - به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است

به غیر دل که عزیز و نگاه داشتنی است
جهان و هر چه در او هست، واگذاشتنی است ۱

نظر به هر چه گشایی درین فسوس آباد
دریغ و درد بر اطراف او نگاشتنی است ۲

چه بسته ای به زمین و زمان دل خود را؟
گذشتنی است زمان و زمین گذاشتنی است ۳

ترا به خاک زند هر چه را برافرازی
به غیر رایت آهی که برفراشتنی است ۴

همین سرشک ندامت بود دل شبها
درین زمین سیه، دانه ای که کاشتنی است ۵

به شکر این که ترا چشم دل گشاده شده است
به هر چه هست، ز عبرت نظر گماشتنی است ۶

کسی که درد دلش را فشرده، می داند
که درد نامه صائب به خون نگاشتنی است ۷

اگر به خون ننویسی، به آب زر بنویس
که عزت سخن اهل درد، داشتنی است ۸