غزل ۱۷۸۶ - ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکست

ز اضطراب دل آن زلف تابدار شکست
ز خامکاری این میوه شاخسار شکست ۱

ادب گزین که چو منصور هر که شوخی کرد
ادیب عشق سرش را به چوب دار شکست ۲

چو غنچه هر که به لخت جگر قناعت کرد
کلاه گوشه تواند به روزگار شکست ۳

نفس ز سینه من زخمدار می آید
که اشک در جگرم تیغ آبدار شکست ۴

سپند آتشم از جوش خون گل، که مباد
فتد به بیضه بلبل درین بهار، شکست ۵

به اشک تاک بشویید زخمهای مرا
که شیشه بر سر من خشکی خمار شکست ۶

چنان ز شوکت حسن تو انجمن شد تنگ
که شمع را مژه در چشم اشکبار شکست ۷

دلم شکست ز گرد ملال، طالع بین
که آبگینه ز سنگینی غبار شکست ۸

که دیده است ظفر از شکستگان باشد؟
خزان چهره من رنگ نوبهار شکست ۹

ز اضطراب دل ایمن چسان شوم صائب؟
که شیشه در بغل من هزار بار شکست ۱۰