غزل ۱۷۸۸ - ز باده حالت فرزانه می توان دانست

ز باده حالت فرزانه می توان دانست
حریف را به دو پیمانه می توان دانست ۱

فروغ حسن درین انجمن نمی ماند
ز بیقراری پروانه می توان دانست ۲

خراب حالی من ترجمان عشق بس است
که زور سیل ز ویرانه می توان دانست ۳

بلند همتی ساقیان میکده را
ز طاق ابروی مردانه می توان دانست ۴

عیار چهره چون آفتاب ساقی را
ز جوش سینه میخانه می توان دانست ۵

حضور گوشه نشینان کنج عزلت را
ز بستن در کاشانه می توان دانست ۶

زبان شکوه بود حاصل برومندی
ز خوشه بستن هر دانه می توان دانست ۷

اگر تو چشم توانی ز هر دو عالم بست
ره برون شد ازین خانه می توان دانست ۸

ز برگریز پر و بال شوق می ریزد
بهار شورش دیوانه می توان دانست ۹

رسیده اند ز پرسش به کعبه راهروان
به جستجو ره میخانه می توان دانست ۱۰

تمام شد سخن و حرف زلف او برجاست
درازی شب از افسانه می توان دانست ۱۱

قماش حسن گلوسوز شمع را صائب
ز جانفشانی پروانه می توان دانست ۱۲