غزل ۱۷۸۹ - مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوست

مپوش چشم ز رخسار همچو جنت دوست
که نور چشم فزاید صفای طلعت دوست ۱

به سیم قلب خریده است ماه کنعان را
کسی که هر دو جهان را دهد به قیمت دوست ۲

نهال عمر ابد با کمال رعنایی
گل پیاده نماید، نظر به قامت دوست ۳

ازان به خاک برابر نموده ام خود را
که خاکسار نوازست ابر رحمت دوست ۴

کمر به خدمت من بسته اند عالمیان
ازان زمان که کمربسته ام به خدمت دوست ۵

چو خون مرده نیاید به کار زنده دلان
شبی که زنده ندارند در محبت دوست ۶

چرا ز دامن صحرا به حی روم صائب؟
مرا که نیست چو مجنون دماغ صحبت دوست ۷