غزل ۱۸۰۵ - سزای خواب بود دیده ای که گریان نیست

سزای خواب بود دیده ای که گریان نیست
نفس و بال بود بر دلی که نالان نیست ۱

چه نسبت است به عمر ابد شهادت را؟
که آب تیغ، گرانجان چو آب حیوان نیست ۲

شد از گرفتگی عقل، کار بر من سخت
سزای سنگ بود پسته ای که خندان نیست ۳

تمام رحمت و لطف است عشق بنده نواز
چه شد که آب مروت به چشم اخوان نیست ۴

ز درد و داغ محبت مگو به مرده دلان
تنور سرد، سزاوار بستن نان نیست ۵

به یک دو هفته ز منت هلال شد، مه بدر
شکستن لب نان سپهر آسان نیست ۶

عدم ز قرب جوار وجود زندان است
وگرنه کیست که از زندگی پشیمان نیست؟ ۷

هوا به دولت پیری مسخر من شد
قد خمیده کم از خاتم سلیمان نیست ۸

خلاص کرد مرا شور عشق از عالم
برای داغ، حصاری به از نمکدان نیست ۹

خوشم به دامن صحرای بیخودی صائب
که نقش پای غزالی در آن بیابان نیست ۱۰