غزل ۱۸۰۶ - به می طرف شدن آیین هوشیاران نیست

به می طرف شدن آیین هوشیاران نیست
به قلب شعله زدن کار نی سواران نیست ۱

به روز ابر، زر مطربان به باده دهید
که هیچ نغمه تر چون صدای باران نیست ۲

عجب که آتش دوزخ به خویشتن گیرد
دلی که سوخته آتشین عذاران نیست ۳

به بیقراری دل وا شده است دیده ما
سپند در نظر ما ز بیقراران نیست ۴

چو گردباد نگردم به گرد خود، چه کنم؟
درین زمانه که گردی ز خاکساران نیست ۵

سخن به بال هوادار اوج می گیرد
وگرنه ناله قمری کم از هزاران نیست ۶

همیشه ابرتری هست در نظر صائب
خرابه دل ما بی هوای باران نیست ۷