غزل ۱۸۱۵ - مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست

مبند دل به حیاتی که جاودانی نیست
که زندگانی ده روزه زندگانی نیست ۱

همان ز نامه و پیغام شاد می گردند
اگر چه دوستی اهل دل زبانی نیست ۲

به چشم هر که سیه شد جهان ز رنج خمار
شراب تلخ کم از آب زندگانی نیست ۳

ز شرم موی سفیدست هوشیاری من
وگرنه نشأه مستی کم از جوانی نیست ۴

جدا بود شکر و شیر همچو روغن و آب
درین زمانه که آثار مهربانی نیست ۵

ز صبح صادق پیری چه فیض خواهم برد؟
مرا که بهره به جز غفلت از جوانی نیست ۶

به پای تن دل عاشق نمی کند جولان
نسیم مصر مقید به کاروانی نیست ۷

برون میار سر از زیر بال خود صائب
که تنگنای فلک جای پرفشانی نیست ۸