غزل ۱۸۲۳ - ملامت از دل بیباک من فغان برداشت

ملامت از دل بیباک من فغان برداشت
ز سخت جانی من سنگ الامان برداشت ۱

چو بار طرح گرانم همان به میزانش
اگر چه جنس مرا چرخ رایگان برداشت ۲

مرا ز دست تهی نیست چون صدف گله ای
نمی توان به گهر مهرم از دهان برداشت ۳

کدام بلبل آتش نفس به باغ آمد؟
که خون مرده دلان جوش ارغوان برداشت ۴

نشد ز گرد یتیمی نصیب هیچ گهر
تمتعی که دل از خط دلستان برداشت ۵

به تن علاقه نادان ز بیم رسوایی است
که تیر کج نتواند دل از کمان برداشت ۶

اگر کریم بزرگی کند به جای خودست
ز چرخ سفله بزرگی نمی توان برداشت ۷

خروش نغمه سرایان یکی هزار شده است
مگر ز عارض او نسخه گلستان برداشت؟ ۸

ز بحر می گذرد سیل من غبارآلود
چنین که شوق مرا دست از عنان برداشت ۹

چرا غریب نباشد نوای ما صائب؟
که عشق، بلبل ما را ز آشیان برداشت ۱۰